سپید پاره های من

 

چراغت می شوم پر نور      خوش تر

و سوزم در تبت پر شور      خوش تر

مبــــــادا گـــــــــــوش بر قلبم گذاری

برایت سازم و از دور خوش تر........

 

 

همیشه بین ما یک راه بوده

که لب های تو مثل چاه بوده

برای من که گنجشک تو بودم

لب تو فک یک تمساح بوده....

 

 

    پیش می کشی مرا
 
                با لبی که  گویی

                        برای همیشه در تلفظ (واو) بوسه ای
 
                                                              غوطه ورست ...



    و گم می کنیم
 
                در ظلمات جنگلی تار
 
                            با دستی که در گیسوانت می کشی

    
        و چرخ می خوری و چرخ می دهی

                                    که غرق در

                                              گرداب دامنت شوم
                                                                        .
                
                                                                        .

                                                                        .
   


         حالا تو از نفس افتاده ای
 
                           و درست مثل پایان سه قطره خون

 
                                                          قطره قطره می چکی

                                   وبرای تسخیر من
 
                                                سرزمین بکری برایت نمانده ست

                  حالا نوبت قلم آتشین من ست

                                            که تو را مسحور کند


                             
   وقلم غافل از آن که
 
                        پاراگرف بعد به ترکیب رنگ ها
 
                                         در عمق چشمهات می پردازد .

                        

چون گیسوانت

     که پشت گوش می اندازی

                                            ندیده

                                                   تو را بیتابم

 

 

        پریشانم کن

                 چون رودی

                             کز دل شوره زار می گذرد

         لبم

          گونه هایت را نمک گیر شود

             

 

        بگذار

               چون  پیچکی سر درگم

                               میان بازوان تو بپیچم

 

 

       آن جا که رود

                از شانه های تو سر شار شود

         غنچه های پیچک

                                  آبشار می شود.........

سینه خیز

        از کوه های راکی

                   با قله های آماس کرده اش

                                          بالا می کشم

 

                                          پرت می شوم

                                             لبه ی دره ی گرگ ها

 

                   می گذرم

                  از گونه های سرخ پوست

             

                  شب

                 فرا می گیردم

                 تو

                پلک می زنی و ...

                                                                       غرق می شوم

                                                                     از برمودا نمی توان گذشت.

 

                                                 

 شاپرک

             بر دماغه ی آتشفشان 

                                             نشست

 و چندین گرد خاطره

                          از بال شاپرک

                           بر اعصاب خرد کوه       

                                                    نشست

 

 چند نفس عمیق

                        و ناگهان

                                   عطسه ای فجیع

    و کوه سرگرم

                  کندن زمین به چنگ

                                  و رگ به رگ تورم گلو

                                                                 و بغض پشت بغض

                                                                 و درد و دل به آسمان

                                                   و نعره های بی امان

                                                              که گم کند گریه را درآن

                    وبعد هق هق تپش

                              و بعد دود از نهان کوه

                               وبعد ســـــــــــــــــــوختن جهان

                                                         به پای کوه

   و...

  چند لحظه ای سکوت

                         

                         نه این که کوه مرهمی به داغ دل نهاده بود

                                                                              نه

         آسمان رویه ای سپید به خاک کوه کشیده بود

                      و آن طرف که                    شاپرک

                     میان توری سپید

                     به خنچه ای نشسته بود

 

 

حتی کام امپراطور ها نیز

 از جام تلخ مرگ مولف

                                خالی نمی ماند

سیگار مثل لبت نیست
                       که تمام نشود

                                    و هر چه پایین تر بروی
                                                  .
                                                  .
                                                  .
                                           آه ................

                                          که فیلترها نمی سوزد 
                                           و چند شبی ست

                                            پاکت مچاله ای

                                          نخ های انگشتانت را ندارد 

 بزرگ شده ام
 
           آن قدر که هم بازی کودکی هایم
                
                                       به رسم حیا 
                 
                                      صورت در چادر می کشد

                                            و

                                       غنچه ی سلامش نشکفته
             
                                                 به بهانه ی حرف مردم

                                                       چادرش طاووس وار کوچه را  جارو می کند
                                         

۱

عاشقانه هایم حبسیه شده اند

 

راه گریزی از قلب تو نیست

 

 

 ۲

بی قرارت که می شوم

 

             به فنجان پناه می برم

 

                    و صورتت همیشه شکل ۵ می شود

 

                          و من غافل از این که فالت مثل کارهایت

 

                                                  بر عکس مردم ست

 

 

 

 

۳

حق با شیطان بود

 

برای یک سجده از تو چشم کشیدن کفر است

 

 

 

 ۴

... و باز شیطنت پسر بچه ای

خواب فرعون را مشوش کرده است

مادر مرا با این قایق بی ناخدا تنها نگذار

این رود از کنار ((قصر)) می گذرد

 

 

 

 ۵

می نشینم

 

تا قلبم روبروی                    چشم های تو بایستد

 

  تا ببینی :

 

  که هیچ لاله ای این چنین داغ ندید

 

                       که گونه های من از دست های تو

 

 

 

 ۶

مربع

 

بگذار تکلیفمان از همین اول

 

                     مشخص باشد

 

 

 

مات نگاهت شدم چشم تو ترفند زد

غنچه ی لب های تو وای که لبخند زد

دست مرا دست تو بند زد و لمس کرد

باغ بغل کردنت شاخه و پیوند زد

حیف دو بیتی من عشق تو را جا نشد

حلقه ی پیشین تو بر همه چی گند زد

سحر

همیشه خواب می ماند

                        که چگونه بر می خیزی

                                           تا خواب سپیده مشوش نشود

 

و فراموش می کند گرگ میش را

                              وقتی دل از پگاه می کنی

 

پیش از آنکه نسیمی

                      باغچه را نوازش کند

                                         دست های مردانه ات

                                                       آهن سترون را به معاشقه می کشند

و پیش تر از آنکه نسیمی از گونه ی گلی بچکد

                                           عرق بر پیشانیت نشسته ست

و غروب  هنگام

خورشید ازخورشید های گونه هایت

                                          کوره می شود

 تو

              خورشید را خواب می کنی و به

                                   خانه مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی آیی

   ســــــــــــه قدم عرض و

                چهــــــــــــار قدم طول

 

                      چهــــــــــــار قدم طول و

                               ســــــــــــه قدم عرض

                             

                                              ســــــــــــه قدم عرض

                                                          چهــــــــــــار قدم طول

                   مسیر تنهایی من همین قدر ست

                                    که منتهی به دری می شود

                                                  که به روی کسی باز نشده ست

  و پنجره هایی پلمب شده

                              تا نسیمی ننوازد

                                     و پرده های خاک گرفته را به رقص درنیاورد

 و بستری که آسمان بی ماهش

                                    سقف کاذب است

                                                  

 

  خودت بیا             در را باز کن

                          پنج شش قدمی برقص

                           و آسمان را چهارده شب به جلو بینداز

 

عاشقت در غم تو در نوسان ست درک ؟

                                                         چشمه ی چشم ترم در فوران ست درک؟

آمدم شانه به موهای پر از دام زنم

                                                         چشم آهوی دلم هم نگران ست درک ؟

من کشیدم به لبم نازک لبهای تو را

                                                       مشق لب های تو خط دگران ست درک!

آخرش عشق قدیمی پسر آزار شدی

                                                      زندگی تیغ زنی و هیجان ست و درک ؟

می شود باز خدا پرده ی عفت بکشد ؟         نه

                                                       مشکلت سقط جنین و پدران ست ؟ درک!

می رود قرن معاصر کمکش کن برود

با

                                                      تو و قلبی که لبالب سرطان ست درک.

'گرمای دستان تو قانون بقای انرزی را شکسته ست
بی قرار تو شده ام
با تغییر غلظت چند هورمون
تو جیه می شود .
آه که زیست نمی فهمد .


در دلم ول وله بر پا شده است
با اسیدی شدن محیط معده ام توجیه می شود
آه که شیمی نمی فهمد


و آه که فیزیک هم
کار انجام شده توسط مرا صفر محاسبه می کند
و من می خواهم دور تو بگردم .

الهام حس شعر

                  لطف خدایان به زمین است

 سنت شکنی کردی و خدایان

                              شاعر ٍ وام دار تو گشتند

دایره ی واژگان

           گردش چشمان توست

                       و فرهنگ ها به خط قلم موی تو بر دایره هاست

و پر رنگ و پیچیده ترین آرایه ی واج آرایی 

                                                  جشنواره ی هر سال

              پیچش گیسوی تو بر دوک دل ماست

هوای کلاس ادبیات گرفته ست

لبخند بزن که این لب تو

                  بهترین پنجره ی ماست .

 

آنچه جوانی از غرور

                  بر سرم نهاده

آنچه برق نگاهش

دل هر بیننده را                                     می رباید

آن اکسیری که پدرانم حسرتش را می خورند

در این خیابان کوتاه

که از رفت و آمد های ما بلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــند

                                                      شده است

از شدت تنه ها به

                    زیر می افتد

              و لگد مال می شود

تاج جوانی من

میان رفت و آمد ها

میان های و هوی ها

لا به لا ی چهره های بزک کرده ای که ۱۰ دقیقه پیش از همین جا رد شده اند

میان شماره های تکراریشان

میان دختران تکراری

میان من تکراری تر

                           دست خورده و دهنی می شود

 

حالا آمار مرا همه در خیابان فخریه دارند

 و هر روز بعد از ظهر رفقای بی کار من از آن به خیابان می آیند

که جوانی مرا تشییع کنند .

 

بین زمین و خورشید که راه می روی

                             

        کسوف می شود

 

نقاب بر کش

     

     تا پیشانیت

            

      خورشید را به سخره بگیرد

 

 

تا رنگین کمان به افتخار ابروانت تاتو کند

 

تا میکده ها از چشمانت ودکا بگیرند

 

 

برکش

 

تا باغ های انار چون گونه هایت به من رسیده باشند

 

تا باغ های آلبالوچون لبانت ملست شوند

 

 

یا اصلا نه

 

بگذار جهان در افسانه ی استحاله ی رسیدن به تو

 

                                                    گیج بزند

 

        اصلا نگذار کسی بفهمد

 

                                         که تای من

 

                                بیـتــــــــــــــــــــــــــــــــــا ست

الکترون هم بستر    

هسته شود

صفر کلوین دمای اتاق گردد

رودها مسیرشان را گم کنند

فصل ها کور رنگی بگیرند

زمین ازمدارش خداحافظی کند

خورشید قندیل ببندد

خدا در آستانه ی تقسیم میوز قرار بگیرد

 

                      مرا غمی نیست

                                دست هایم را بگیر

حال می دهد

دستهایم را

             در جیب بارانیم کنم

و در یقه ای بر آمده

                         ریشم را

                         بدوانــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

و با بخار دهانم

حس

   سیگار برگ بگیرم

    آنگاه

    در خش حش برگ هایی زرد

                                          با

                                                 تو

                                                    بیخ ریش

                                                                 و بابات

                                                                        جمله بسازم .

                           

جنازه اي در گور

         با سيبي سرخ

                                   مستانه بيدار مي شود

 و زنجير وار

                گيسوانت

                            چشم هاي او را دست بند مي زند

   و اعماق گور

               تابناك

                   از پيشانيت كور مي شود

                                    كه سياهي چشمان من

ابروانت

 كه هنوز باكره ماندند

                                            آنچنان افق را خوار مي كنند

                                         كه فردا قرار است چشمان تو طلوع كنند

آهای سراغ دارید زنبوری 

 كه كندويي اينچنين حلقوي بسازد
      عسلم

چشمهايت را  از من نگير

جنازه اي در گور با لب سيب تو بيدار شده ست.

صبح

 با ملودی  یک ساعت ديجيتالي آغاز مي شود

 بايد شلخته صبحانه خورد
 و لباس پوشيد

                                                    و هرگز دورميز جمع شدن را تجربه نبايد كرد
هر چه زود تر در رود سربي ماشين ها

    به جريان بيفتي
گلو كمتر از فلز هاي معلق رسوب می کند

 ولي
بايد آنقدر پشت چراغ قرمز ماند

 تا زير پايت علف سبز كند

بعد از كلي اصطكاك

چون نقطه اي حقير

   پاي برجي مي ايستي و هر چه راجع به

                           پرسپكتيوخوانده اي

 مجسم مي بيني

از چشم هاي الكترونيكي كه چشمك زدن بلد نيستند
ازبادي گاردهايي  كه

 گل ياس را با اسانس یاس فرقي نمی گذارند

از منشي هايي

كه به اندازه ي لباس و گوشيت جلوي پایت بلند مي شوند
عبور مي كني

 و به كاركتري مخوف پشت ميز هاي عاج فيل

                                                 با روكش گردو

باید سلام  كني :

                     سلام فرعون!

 من از نوادگان فلان برده ام

 كه براي پدرت هرم ساخت
حالا من آمدم تا ستون لیزر برج تو شوم
آیا امکان دارد ؟!

بايد سر به زير و مكدر
همچون سوسكي

پيف پاف خورده از زير در خزید

بايد شلخته لباس در آورد

و شام خورد

 و مثل لش براي كليشه ي فردا

كپه ي مرگ را گذاشت

 

 ظهر ها

 كه دير مي كني

 هواي خانه آن قدر

                       دل گير مي شود

 كه مهر نماز مادر

 در سجاده ترك مي خورد

 

 تا تو بيايي

 و هوا را تازه كني

 با جوانه ي سلامي

 كه بر لب هاي خشكيده ات مي كاري

 

 

 و گيوه ات

 كه از تو خيس خجالت است

 بي انتظار

             وصله اي

 سر به زير و مرتب

                    به گوشه اي مي افتد

 

 

 و كتت كه

 كه از خودت

            قد خميده تر است

 بي آن كه بداند

 خشك شويي كجاست

 در گوشه اي به خواب مي رود

 

 

 و شانه هايت

 كه از ستون آسمان ها

 بستان كار است

 مرا

 مرا در آغوش مي كشد

 

 و من گستاخ تر از

 رئيس اداره

 بي سلام و احوال پرسي

 مي پرسم:

               با با حقوق ندادند

                                          و تو معادله را به هم مي  زني

 با :

      گذاشتند تا روز كار گر با هم به حساب بريزند

آن روزي كه بيايي

همه از كوه بر گشته ايم

و بت هامان را مي بينم

كه دل هاشان شكسته است

 

و تو بت بزرگ را مست مي كني

با شاخه گلي كه

 بر دوشش مي گذاري

 

و آن روز كدام گلستان است

كه تو پاي بر آن بگذاري و

                                       از شوق تو آتش نگيرد !؟

 

 

مي آيي

در يك روز باراني

و از تمام دست فروش ها

                                 خريد مي كني

و برايشان املا مي گويي

تافردا بيست بگيرند

 

مي آيي

وزنگ جبر را تعطيل مي كني

و به جاي آن زنگ انشا مي گذاري

                        با موضوع آزاد

همه ي مدرسه ها را غير انتفاعي مي كني

بي آنكه پول بگيري

و براي خودت در دفتر خدا حاضري مي زني

 

آن روز كه بيايي

شب ها خانه ي ما از خانه ي صاحب خانه هم

                                        روشن تر است

                                       بي آنكه پول برق بيايد

 

مي آيي

در خانمان را مي زني

فرار مي كني

و يك كاسه شير يارانه اي

كه خودت كمي از آن خورده اي

جا مي گذاري

مي آيي

و قلكم را مي شكني

به جاي پنج توماني هايش هزار توماني مي دهي

و به هركس كه منتظر اتوبوس است

                          يك اســب مي دهي

 

چادر كعبه را بر مي داري

و خدا را نشان مي دهي

و بين زن هاي بي چادر تقسيم مي كني

آن روز كه بيايي

عكس تو را به جاي ماهواره مي فروشند

انسان یک واژه ی کلیشه ای

خدا یک واژه ی کلیشه ای تر

انسان خر معصومی ای که در چمن خدای چمید

خدا کد خدای چمن زار

کسی که نوشته لطفا روی چمن راه نروید

انسان خر فهمیده ای که از چمن خدای خورد

                                  و چمن گیر شد                  

و زیر آوار منت خدای بی انتهای

                                       ماند

حالا او می تواند

در زمین راه برود بخورد بو کند

و زیبا ترین گل جهان را محمدی بنامد

چون که او آدم شده است

آدم یک واژه ی جدید

خدا یک واژه ی کلیشه ای تر

جمعه صبح ها

که ندبه ات ساز می زند

گل دسته ها هوایی می شوند

                          و من تسبیـــــــــــح وار

                              در میان منتظرانت

                        به سماع می نشیــــــــنم